Historia

Osiedle Paprocany rozwijało się przy powstałej w 1703 roku hucie żelaza i należało do parafii św. Marii Magdaleny w Tychach. W 1935 roku zaczęto budować kościółek jako pomnik poległych powstańców, którzy w Paprocanach 16 sierpnia 1919 stoczyli zwycięską bitwę.  Kościółek ten został poświęcony 13 października 1937 pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. 1 maja 1946 utworzona została samodzielna stacja duszpasterska (kuracja) Cielmice - Paprocany.

W dekrecie erekcyjnym napisano: "Siedzibą kuracji są na równych prawach tymczasowe kościoły pw. Najświętszego Serca Jezusowego w Paprocanach i św. Jana Chrzciciela w Cielmicach. Z chwilą wybudowania nowego kościoła, przechodzi siedziba na nową świątynię."

Parafię w Paprocanach erygowano 28 maja 1957 roku. W związku z powstaniem licznych osiedli, na miejscu wspomnianego kościółka wybudowano w latach 1972 - 1973 większy kościół, zachowując tytuł Najświętszego Serca Pana Jezusa. Budowę tę podjął ks. prob. Franciszek Resiak. Projektantem był inż. Adrian Szendzielorz. On też, razem z artystą plastykiem Franciszkiem Gielem, zaprojektował wystrój wnętrza. Poświęcenia dokonał 10 czerwca 1973 biskup katowicki Herbert Bednorz.

W 1980 ks. prob. Franciszek Resiak został przeniesiony do Żwakowa z misją budowy kościoła Ducha Świętego, zaś do parafii paprocańskiej został skierowany z Goczałkowic Zdroju ks. prob. Leon Pawełczyk.

W 1983 roku odłączono od parafii paprocańskiej ok. 16 tys. wiernych i przydzielono do nowo erygowanej parafii św. Krzysztofa, a w 1984 ok. 4 tys. do parafii św. Maksymiliana Kolbego i w 1989 do nowej parafii bł. Karoliny ok. 12 tys. oraz w 1996 do nowo erygowanej parafii św. Franciszka i św. Klary ok. 6,5 tys. wiernych.

Obecnie parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa liczy 3,4 tys. mieszkańców. W dniach 6 - 7 maja 1997 roku parafia przeżywała Peregrynację Obrazu Matki Boskiej Jasnogórskiej. Na spotkaniu Duszpasterskiej Rady Parafialnej przygotowującym peregrynację pojawiła się myśl, aby ufundować dla kościoła nowe dzwony.

W czerwcu 1998 roku Parafia przeżywała Jubileusz 25-lecia Poświęcenia Kościoła. Uroczystościom przewodniczył, w imieniu Ks. Arcybiskupa, Ks. Prałat Stefan Cichy, Wikariusz Generalny i Ks. Dziekan Kanonik Franciszek Resiak. Od 1 sierpnia 1998 roku, Ks. Arcybiskup Damian Zimoń skierował dotychczasowego proboszcza Ks. Pawełczyka na emeryturę, a administratorem wyznaczył Ks. Michała Czaję, dotychczasowego wikarego parafii św. Wojciecha w Mikołowie.

Z dniem 11 lipca 1999 roku, dekretem Ks. Arcybiskupa, Ks. Michał Czaja został mianowany proboszczem parafii.

Staraniem ks. Michała kościół został gruntownie wyremontowany, podniesiono dach kościoła, zainstalowano nowe oświetlenie oraz system wentylacyjny. Zainstalowano także nowe organy.

Z dniem 30 lipca 2023 nastąpiła zmiana na urzędzie proboszcza, albowiem ks. Michał Czaja, osiągnąwszy wiek emerytalny, złożył rezygnację przepisaną prawem kanonicznym. Na urzędzie proboszcza zastąpił go ks. Tomasz Maciąg.

Z inicjatywy ks. Tomasza we wszystkich oknach kościoła uzupełniono witraże. Relikwie bł. Bronisławy, bł. ks. Michała Sopoćki, św. Faustyny, św. Piusa X oraz dzieci fatimskich (św. Hiacynty i św. Franciszka), które dotychczas znajdowały się na probostwie, znalazły godne miejsce w kościele. W styczniu 2026 roku zamontowano nowe tabernakulum, a wkrótce potem kościół pomalowano.

W dniach 5 - 7 czerwca 2026 roku parafia przeżywała wizytację kanoniczną metropolity katowickiego ks. abp. Andrzeja Przybylskiego.

KS. PAWEŁ KONTNY

W niedzielę, 1 lutego 2015 roku, o godz. 12.30 odbyła się Msza św. za naszego Parafianina, kandydata na ołtarze, + Ks. Pawła Kontnego, w 70. rocznicę męczeńskiej śmierci.

Ks. Paweł Kontny urodził się 29 czerwca 1910 roku w Paprocanach. Był trzecim z kolei dzieckiem Jakuba (1857-1917) i Jadwigi z d. Czardybon (1884-1959). Małżeństwo Kontnych miało 4 dzieci: Antoninę, Franciszka, Pawła i Izydora.

Paweł Kontny został ochrzczony 3 lipca 1910 roku w kościele parafialnym p.w. św. Marii Magdaleny w Tychach. Natomiast sakrament bierzmowania Paweł przyjął 15 czerwca 1923 z rąk ks. Augusta Hlonda, administratora apostolskiego na Górnym Śląsku.

Gdy Paweł miał 7 lat, umarł mu ojciec. To spowodowało, że chłopiec aktywnie podjął się, o ile dziecięce siły mu na to pozwalały, pomocy swojej matce. Hartowało to także jego siły fizyczne, ale przede wszystkim jego charakter. W 1916 roku rozpoczął naukę w miejscowej rzymskokatolickiej szkole powszechnej, po ukończeniu której uczęszczał od 1924 roku do gimnazjum w Mikołowie. Trudności finansowe sprawiły, że podczas wakacji Paweł bardzo często podejmował się różnego rodzaju prac zarobkowych, między innymi w zakładzie ślusarskim, pracy w gospodarstwie, czy nawet w kopalni węgla. Podczas nauki w gimnazjum udzielał się również w sodalicji mariańskiej, wygłaszając między innymi „wykłady” o treści religijnej.

W 1931 roku został dopuszczony do ustnego egzaminu dojrzałości, ale z powodu choroby musiał go odłożyć na wiosnę 1932 roku. Po zdobyciu egzaminu dojrzałości postanowił wstąpić do seminarium duchownego. Złożył więc podanie o przyjęcie do śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie (podanie datowane jest na 24 czerwca 1932). Nie został jednak przyjęty, gdyż z powodu przepełnienia seminarium nie przyjmowało już kandydatów.

Po odczytaniu odezwy w „Przewodniku Katolickim” na temat powstającego nowego zgromadzenia zakonnego, którego nazwa brzmiała Towarzystwo Chrystusowe dla Wychodźców, czy raczej popularnie znane jako Seminarium Zagraniczne, Paweł Kontny zgłosił się 31 sierpnia 1932 roku, jako jeden z pierwszych kandydatów, do tegoż zgromadzenia. 15 października 1932 roku Paweł Kontny rozpoczął swój kanoniczny nowicjat (był to zarazem pierwszy nowicjat Towarzystwa), który zakończył 16 października 1933 roku pierwszą profesją zakonną, złożoną na ręce Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski i Założyciela Towarzystwa Chrystusowego. Śluby swe ponowił 16 października 1934 roku, a wieczystą profesję złożył 18 października 1936 roku. Po odbytym nowicjacie zakonnym kl. Paweł Kontny rozpoczął studia filozoficzne w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Po dwuletnich studiach w Gnieźnie klerycy przeprowadzili się (a wraz z nimi również kl. Paweł) do Poznania, gdzie kontynuowano studia seminaryjne. Czteroletnie studia teologiczne w tym czasie odbywały się w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu.

Dnia 9 października 1938 kl. Paweł Kontny przyjął święcenia subdiakonatu, a święcenia prezbiteratu otrzymał 3 czerwca 1939 roku w katedrze poznańskiej. Obydwa święcenia zostały udzielone mu przez posługę kard. Augusta Hlonda, Prymasa Polski. Po otrzymaniu święceń prezbiteratu ks. Paweł wyjechał do rodzinnych Paprocan, gdzie 5 czerwca odprawił swoją prymicyjną mszę św. w kościele p.w. św. Marii Magdaleny w Tychach. Kazanie prymicyjne wygłosił ks. Tomala, wcześniejszy katecheta prymicjanta.

Na pierwszą placówkę ks. Paweł Kontny został skierowany przez Przełożonego Naczelnego Towarzystwa Chrystusowego ks. Ignacego Posadzego, w duchu charyzmatu tegoż zgromadzenia, do pomocy w pracy duszpasterskiej do Estonii, do Kivioli. Tam też zastał go wybuch II wojny światowej. Ks. Kontny otrzymał wówczas propozycję wyjazdu do Finlandii, ale ofertę tę odrzucił. Chciał natomiast wcielić się do wojska, aby zostać kapelanem. Około 13 września 1939 roku ks. Paweł Kontny dotarł do Łucka, gdzie spotkał swojego kolegę z rodzinnej parafii, z którym wspólnie był święcony - ks. Alojzego Dudka SChr. Obydwaj księża przez około miesiąc czasu pełnili obowiązki duszpasterskie przy miejscowej katedrze, chodząc m.in. z kapłańską posługą do chorych i rannych.

Około 27 października 1939 roku ks. Kontny, wraz ze swoim kolegą ks. Dudkiem, powrócili na Śląsk. Ks. Paweł zamieszkał w domu rodzinnym w Paprocanach, obsługując miejscową kaplicę - pierwszy kościół w Paprocanach. Obok zwykłej pracy duszpasterskiej, staraniem ks. Pawła została wyremontowana miejscowa kaplica, m.in. sprawił do niej posadzkę. Jeździł również z duszpasterską pomocą do kościoła parafialnego w Tychach.

Poniżej zdjęcia kaplicy – pierwszego kościoła w Paprocanach, gdzie posługiwał ks. Paweł.

Za gorliwą pracę duszpasterską, a szczególnie za głoszone kazania patriotyczne w języku polskim, ks. Kontny 28 maja 1941 roku został aresztowany i osadzony w więzieniu w Mikołowie. Przebywał w nim przez 2 tygodnie. W więzieniu zaprzyjaźnił się z ks. Janem Klyczką z Lędzin, u którego później szukał schronienia.

Po powrocie z więzienia ks. Paweł nie zaprzestał swojej działalności patriotycznej, i co więcej - nie podpisał tzw. Deutsche Volksliste. Wszystko to spowodowało, że jego rodzina była prześladowana przez Niemców (m.in. zamknięto ich sklep, a towar zarekwirowano), a sam ks. Paweł w połowie listopada 1941 roku musiał opuścić rodzinne Paprocany. Schronienie znalazł u wspomnianego wyżej ks. Jana Klyczki, w oddalonych o ok. 12 km Lędzinach. Tutaj od 15 listopada 1941 roku pełnił obowiązki wikariusza.

W czasie pracy w Lędzinach dał się poznać, jako odważny i gorliwy duszpasterz. Między innymi co dwa tygodnie spieszył z posługą duszpasterską do polskiego księdza, ukrywającego się przed Niemcami (tym księdzem był ks. Wilhelm Polok); pomagał rodzicom polskich księży; codziennie po Mszy świętej modlił się publicznie za wszystkich opuszczonych, osamotnionych, uwięzionych i potrzebujących pomocy. Po wyzwoleniu Lędzin przez armię radziecką, co nastąpiło 28 stycznia 1945 roku, ks. Paweł Kontny dzięki  swojej interwencji spowodował, że ok. 70 jeńców pochodzących z ziem wcielonych do Rzeszy, mogło powrócić do swoich domów rodzinnych.

Dnia 1 lutego 1945 roku ks. Paweł Kontny został zastrzelony przez żołnierzy radzieckich, gdyż stanął w obronie dwóch dziewcząt, które były napastowane przez oficera radzieckiego. Ciało ks. Pawła zostało pochowane na miejscu zbrodni. Po trzech dniach, gdy front przesunął się dalej na zachód, zwłoki ekshumowano i przeniesiono do pobliskiego klasztoru sióstr boromeuszek, a potem do kościoła pod wezwaniem św. Klemensa. Pogrzeb ks. Pawła Kontnego odbył się 8 lutego w Lędzinach.

Według świadectw, pogrzeb przerodził się w religijną manifestację. W pogrzebie wzięło udział 10 księży i liczny tłum świeckich, co na ówczesne warunki było bardzo znaczące.

Ostatecznie ks. Paweł Kontny został pochowany na miejscowym cmentarzu w Lędzinach, przy obecnym kościele św. Anny. Na nagrobku widnieje napis: „Ks. Paweł Kontny - który zginął jako Dobry Pasterz za owce swoje”.

Więcej o ks. Pawle Kontnym można przeczytać TUTAJ.

Obecnie toczy się jego proces beatyfikacyjny, którego pierwsza publiczna sesja odbyła się 16 czerwca 2026 r. w Lędzinach.

W niedzielę, 19 stycznia 2014, odbyło się otwarcie wystawy „August Hlond – prymas czasu narodowych wyborów". (załącznik)

W hołdzie Bohaterom Paprocańskiej Ziemi

W miejscu, z którego 16 sierpnia 1919 r. wyruszyli Powstańcy do zwycięskiej bitwy wybudowano kościół na cześć poległych w Powstaniach Śląskich i I. wojnie światowej, który poświęcono 17 października 1937 r.

W 75. rocznicę tego wydarzenia, pomni bohaterskich czynów tych, którzy byli gotowi oddać życie swoje za powrót Górnego Śląska do Polski, oddaliśmy hołd i szacunek Bohaterom paprocańskiej ziemi oraz wszystkim, którzy dążyli do umocnienia katolicyzmu i polskości na tym terenie.

"Konstanty Wolny - Polak, Ślązak, Patriota" (załącznik)